به نام خدا برای سید ابوالفضل موسوی عزیزم/که خیلی چیزها را دید و دم نزد.... رمان جای خالی سلوچ: گاهی وقت ها با خودم فکر می کنم ، یک نویسنده چقدر دل دارد. چقدر بی رحم است. چقدر شجاعت دارد که به ساحت کلمات رحم نمی کند و هر چه از بدی ها ، پلشتی ها و زشتی های زندگی هست به مانند یک ناتورالیسم بی رحم بیان می کند. واقعا آقای محمود دولت آبادی، ای مرداد ماهی شجاع و دلیر، خیلی بی رحم هستی. با کلیدر کاری ندارم ولی خیلی دل داری .

به نام خدادیروز در حین تماشای شبکه همدان مجری کلمه دارندگی را به خوبی تلفظ نکرد. نگاهم به بطن و دل کلمه معطوف شد. ایا دارندگی می تواند بیان کننده ی نوعی از درندگی باشد. آیا برای دارا بودن نیاز به درندگی و وحشی گری هم هست؟ آیا کلمات می توانند برای ما مفاهیم اصلی خود را بازتاب دهند؟ همه این سوالات و توهمات بعد از آن از دیروز و تماشای شبکه همدان ذهن مرا درگیر کرد. اصلا آیا شبکه تلویزیونی همدان می تواند ذهن ها را به تفکر و تامل باز دارد؟16تیر 1403

به نام خداسید امیرحسین مرتضوی از جوانان و خوبان روزگار از یاد رفته ما است. جوان خوش قلب و مومن و با تقوا که همیشه در انتخاب های خودش بهترین است. سید امیرحسین از قاریانی است که هم جانانه می خواند و همیشه دل را مبدا کارهایش قرار می دهد و همین درست است. سید مهدی برادر ایشان هم از دوستان و بچه محل های ماست. جوانی که همه چیز را به رنگ خوبی و دوستی می بیند. اصلا سیدها نمی دانم چرا اینقدر مهربان هستند. امیر حسین و مهدی از نوجوانی تا حال با هم بوده ایم . صاف و صادق چون آیینه و شیشه شفاف و واقعا از گل های روزگار ما هستند. سیدامیر حسین و سید مهدی را دوست دارم .16 تیر 1403

به نام خدااین نوشته را به هادی نظری و مهرداد غلامی /کسانی که کشتی را می فهمند و دوست دارند/ تقدیم میکنم.در همدان زیبا ورزش یک امر تفننی و تفریحی است. بعضی ها حال دارند و بعضی ها بی حال هستند. محمدحسین سلطانی از ورزشکاران خوب و خود ساخته ای است که در دهه های 80 و 90 شمسی با تمرینات پرفشار و با اهمییتی که داشت خود را به سطح اول کشتی کشور رساند و با مقام های ارزشمند در سطح کشور و بین المللی رساند. پسر خوب کشتی همدان که این روزها دیگر بایستی لقب یک مربی فنی و با دانش را به خود اختصاص دهد با عشق و علاقه به انتقال دانش و تجربیات خود به نونهالان و نوجوانان و جوانان است. آموزش های آقای سلطانی با انرژی و ذوقی است که بر اثر سلیقه داشته های خودش می باشد. سلطانی بسیار سنتی و کلاسیک عمل می کند و بی نظمی و بی میلی در ورزش را اصلا بر نمی تابد. یک نسخه از علیرضا دبیر، ولی به سبک همدانی؛ اصیل، قوی، روبه جلو، کم اهمیت به حاشیه ها. دو خاطره زیبا مربوط به اوایل دهه 80 از محمد حسین در یاد دارم که همیشه وقتی ایشان را می بینم یادم می آید. اولی انتخابی میثم مصطفی جوکار و جمال میرزایی برای جام تختی بود که با هم از کنار تشک مسابقه را دیدیم و لذت بردیم و داور مسابقه هم استاد خاکساری با آن کلاس و وقار همیشگی بودند و دومی مسابقات شهرستان در سالن کارگران بود بین آقای سلطانی و امیر ارجی که با وارد شدن آقای سلطانی به سالن، نام ایشان را مجری مسابقات خواند و ایشان با لباسهایش را سریع تعویض کرد و بر سر مسابقه بدون گرم کردن حاضر شد. غرض اینکه عشق و علاقه به کشتی را نمی توان کتمان کرد. در ظاهر همه چیز مشخص می شود. روزهای فرد روی سکوها میشینم و نکاتی که آقای سلطانی به نوآموزان یادآور میشود، مثل خود بچه ها گوش میک